Ik voel een trage druppel die over mijn wang glijdt. Het is geen zweet.
Ons huis ligt aan een smalle vaart, in het verlengde van de gracht die zo fraai door ons stadsie slingert. Aan de ene kant van het water, voor ons gebouw, staan grote statige platanen die zorgen voor verkoeling, fijn nu het steeds vaker snikheet is. Aan de andere kant zijn er terrassen. Ze zitten vol, er klinkt geroezemoes, regelmatig schalt er gelach bovenuit. Het water zelf wordt druk bevolkt door kano’s, sloepjes, plezierboten en robuuste schuiten van de gemeente, met grote grijpers voor het schroot uit de gracht, en stoere schippers aan het roer, de basten bloot onder hun oranje hesjes.
Ik zit aan mijn bureau met uitzicht op dit alles. Het is het eind van de middag, ik ben bezig met de laatste actiepuntjes voor de zomerstop. Ik struin door mijn mailbox, ik ruim zoveel mogelijk op. Ah kijk, daar is ie, de bevestiging van mijn vakantie. Wandelen in de bergen, met lieve vrienden, zelfgekozen familie, en ook met mezelf. Het wordt vast leuk en mooi.
Uw reisinformatie staat klaar in de app, lees ik. Tuurlijk, de app. Vroeger stopten we gewoon een Lonely Planet in onze rugzak, maar die tijden zijn echt voorbij, las ik onlangs in de (digitale) krant.
Terwijl ik bezig ben popt in de fotogalerij van mijn telefoon een oude foto op, van jou en mij. We zijn óók op vakantie, ik zie blauwe lucht, een rotskust, zee. We stralen, jij hebt de zon op je huid en ook eronder, ik zie een vuurtje in je ogen, je wangen zijn nog blakend vol. Ik voel iets wat pijn doet, ergens in mijn borstgebied, en een trage druppel die over mijn wang glijdt. Het is geen zweet.
Ik staar naar buiten, naar al het zonnige plezier aan de overkant van het water. Vlakbij is het, en ook zo ver weg. Zomer in Rouwland. Niet altijd een makkelijk seizoen om in te reizen met je rugzak, althans, niet voor mij. Was er maar zo’n ouderwets degelijke reisgids om me er doorheen te loodsen…
Vanaf mijn eigen planeetje denk ik na over het woord ‘snikheet’. Wat een goed woord is dat eigenlijk.