Seksueel verlangen kan een puzzelstuk zijn in het weer leren leven na de dood van een geliefde.
“Ik wil vastgehouden worden.”
“Ik wil verdwijnen in jou.”
“Ik wil gekust, genomen, bevrijd…”
“Ik wil…”
Iedereen die het verlies van een intens geliefd persoon meemaakt, weet hoe dit in je lijf kan ontploffen. Het past niet in je hart en neemt bezit van je hele lichaam, tot in iedere vezel.
Je weg vinden na het verlies van een leven is een individueel gepuzzel, temidden van allerlei oordelen en overtuigingen, van de mensen om je heen en van jezelf. Waar praten over rouw al vaak moeilijk is, is seksualiteit in de rouw een taboe binnen dat taboe. Onuitgesproken leeft het idee dat seksuele verlangens niet passen bij verdriet om een partner, kind of familielid. Maar wie ernaar vraagt kan andere verhalen horen. Eerlijke en ontroerende verhalen van mannen én vrouwen. Over oplaaiend verlangen, maar ook over verstilling en het verdwijnen van lust.
Het uitdoven van seksuele behoeftes wordt gemakkelijker begrepen en geaccepteerd dan het verlangen naar aanraking en seks. Niet in de laatste plaats ook vaak door de rouwende zelf. Het kan dan ook behoorlijk schrikken zijn voor rouwenden als er zich een seksueel verlangen aandient. Het taboe zorgt ervoor dat men zich hiervoor schaamt en dit geheim houdt. Dat kan het rouwen nog eenzamer maken dan het al is.
Het helpt dan om jezelf vragen te durven en kunnen stellen. “Is wat ik voel normaal?”, “Hebben anderen dat ook? “Ik heb behoefte aan seks, mijn partner niet…”, “Ik fantaseer over… Ben ik nu ontrouw?”, “Ik ben bang dat ik een verdorven slecht iemand ben…”, “Wanneer mag ik weer gaan daten?” Het blijkt vaak een enorm hoge drempel en ongemakkelijk om met deze vragen naar buiten te treden, zowel naar naasten als naar hulpverleners.
Laten we beginnen met dat taboe te slechten en te vervangen door begrip en erkenning. Gaan Verlangens niet altijd over een Gemis?
- Verlangen naar troost tegenover een te kort aan troost… Niet omdat iemand geen troost ontvangt maar omdat er een onpeilbaar diepe eindeloze behoefte aan troost is tegenover de even zo onpeilbaar diepe pijn.
- Verlangen naar verdoving en verdwijnen in de roes die seks kan brengen tegenover een tekort aan emotionele rust door de overspoeling van gevoelens.
- Verlangen naar intimiteit, nabijheid – tegenover een te kort aan nabijheid en intimiteit.
Als verlangen altijd ook over missen gaat dan is het eigenlijk best begrijpelijk dat ook seksueel verlangen zich in de rouw aandient. Verlangen naar troost en aanraking en seks is van alle leeftijden en van alle genders, en speelt bij zieke en gezonde mensen, zowel binnen partnerrelaties als bij weduwen en weduwnaars.
Wie rouwt en probeert te begrijpen wat er vanbinnen gebeurt heeft, in plaats van een taboe, woorden nodig. Woorden die niet veroordelen, maar erkennen. Die ruimte maken in plaats van beperken.
Rouwlust is zo’n woord. Een genderneutrale term voor een ervaring die velen kennen, maar zelden benoemen. Lust omdat het ook om levenslust gaat als je zo dicht bij de dood bent geweest. Lust na verlies kan gaan over gemis. Over willen ontsnappen aan de pijn. Over de hunkering naar verdwijnen in troostende armen, naar seks en het opgaan in een moment van lichamelijke overgave. Het kan ook gaan over weer in je lichaam komen, over ademhalen, over jezelf hervinden, of opnieuw uitvinden, in een werkelijkheid die voorgoed veranderd is.
Seksueel verlangen kan een onderdeel zijn van rouwen en een puzzelstuk vormen in het moeizame proces van weer leren leven na de dood. Daarnaar zoeken begint met een woord. Laten we het rouwlust noemen.